Co zadziałało na pacjenta? Czy rzeczywiście sugestia może powodować tak widoczny, wręcz terapeutyczny efekt? Z drugiej strony czy pielęgniarki miały prawo podać pacjentowi lek, który nie ma działania, jakiego oczekiwał pacjent? A co, gdyby witaminy nie zadziałały jak tabletki nasenne, a pacjent dalej męczyłby się, nie mogąc zasnąć?

Tym samym ogólne wyniki skłaniają do stwierdzenia, że trudniejsza oraz boleśniejsza terapia (np. zastrzyki domięśniowe) jest większym gwarantem zdrowia niż udział w leczeniu, którego pacjent nie jest w stanie fizycznie doświadczyć. Interesujące wydają się w tym kontekście wnioski, do jakich doszli kanadyjscy naukowcy z Pacific Parkinson’s Research Center w Vancouver. Zdaniem badaczy, najlepiej jest poinformować pacjenta, iż posiada on ok. 75 proc. szans na wyleczenie. W tym momencie pojawia się silna motywacja. Przekazanie pacjentowi informacji o 100 proc. szans wydaje się antyskuteczne. W psychice chorego nie powstają żadne istotne reakcje motywacyjne. Samo placebo nie musi być wyłącznie „terapeutycznym kłamstwem”. Okazuje się bowiem, jak zaznacza Olga Ankowska, że efekt placebo może być wykorzystany w trakcie podawania preparatów o udowodnionej skuteczności. Leki nie działają na dane schorzenie w 100 proc. Przekazując pacjentowi – oprócz leku o udowodnionym działaniu – informację pozytywną, motywując go czy wręcz podając mu specyfik neutralny, możemy spowodować, że skuteczność leku wzrasta ze średnio 20 proc. do nawet ok. 50 proc.

Wiem, że nic nie wiem