Obecność pralek w naszym życiu jest tak oczywista, że zwykle nie zastanawiamy się, co by było, gdyby ich zabrakło. Po prostu wrzucamy pranie do bębna, wsypujemy proszek i za jakiś czas wyjmujemy czyste ubrania.

Są też urządzenia ze specjalnym bębnem, który zasysa powietrze do środka i tworzy bąble powietrza i piany. Dzięki temu pranie może trwać krócej i, co ważniejsze, jest możliwe również w niższych temperaturach. Piana powoduje, że na większej powierzchni może dochodzić do kontaktu brudu z nowoczesnymi detergentami.

Dzisiaj rozwój „technologii prania” odbywa się dwutorowo. Tworzy się nowe detergenty – to jeden kierunek. Proszki mają wybielacze oraz enzymy pomagające szatkować cząsteczki brudu na mniejsze kawałki. Chodzi o to, by prać szybciej, w niższej temperaturze (oszczędność energii) i przy mniejszym zużyciu detergentów. Drugi kierunek to same pralki. Standardem stały się pralki z programami dostosowanymi do różnych rodzajów tkanin. W pralce można też zamontować komputer pokładowy, który zmierzy wagę ubrań. Następnie program oblicza ilość, częstotliwość i kierunek obrotów, tak by wszystko wyprało się szybciej, w mniejszej ilości wody i detergentów. Są pralki, które ozonują wodę, są takie, które mają antybakteryjne, zwykle srebrne, powłoki. Są nawet pralki podłączone do internetu. Dzięki specjalnej aplikacji na smartfony można uruchomić pranie zdalnie. „I po co to” – gasi mój entuzjazm babcia. „W każdej instrukcji jest napisane, żeby nie zostawiać pralki samej, bo woda może wyciec i zalać mieszkanie” – dodaje. Zderzenie nowoczesności z racjonalnością.