Robert Edwards, uważany za ojca in vitro, był rozpalony żądzą zapanowania nad ludzkim życiem. W laboratorium chwytał się niemal wszystkiego, próbował mieszać tkanki ludzkie ze zwierzęcymi, zapładniał pacjentki własną spermą, w setkach niszczył życia ludzkie.

W laboratorium za ścianą pracuje dr Bavister. Opracowuje technikę odżywiania spermy chomików, by móc zapłodnić nią pod mikroskopem jajeczka samic. „Przyszedł do mnie Bob – relacjonuje dr Bavister – i pyta: »Barry, czy nie moglibyśmy spróbować twojego sposobu z chomików na ludziach?«. Miał ogień w oczach. Spróbowaliśmy. I to działało. Odkrył, że dotąd nic mu nie wychodziło m.in. z powodu niskiej kwasowości podłoża, na którym miało dojść do przeniknięcia plemników do komórek jajowych. »Eureka!« – krzyczał Robert, kiedy się udało”.

Logika z piekła