Jeśli pewnego dnia budzimy się rano po to, by natychmiast paść na łóżko kompletnie wyczerpani, w gardle mamy Saharę, w głowie Niagarę, razi nas dzienne światło czy przemarsz kota po dywanie, to opcje są dwie. Ta pierwsza… cóż, widocznie wczorajszy wieczór był zbyt imprezowy. I opcja druga. Nasze zmęczenie nie ma nic wspólnego z syndromem dnia poprzedniego, tylko z bakteriami, które zamieszkują nasze ciało. Tak zwanego zespołu chronicznego zmęczenia nie da się wyleczyć aspiryną i może zostać z nami przez całe lata. Nie dając szansy na normalne życie.