Gwiazda Betlejemska

Precyzyjna rekonstrukcja wydarzeń

Okoliczność, że owe 'orientalne odwiedziny' wywołały u Heroda niemałe zdziwienie - jako że nikt o nowonarodzonym królu, ani też o 'gwieździe' nic nie wiedział - stanowi również swego rodzaju poszlakę, że nie mogło tu chodzić o kometę, której rzucające się w oczy pojawienie, z typowym 'warkoczem' - nie uszłoby jego uwadze. Przede wszystkim jednak - komety zawsze traktowane były jako zwiastuny nieszczęścia. Nigdy wiec nie mogły być zapowiedzią radosnego wydarzenia, jakim niewątpliwie były narodziny króla!

Podobnie i 'magowie' nie byli prostymi ludźmi, którzy - przestraszeni nagłym zjawiskiem na niebie, jakim są komety - gnali do Judei, by szukać zaraz nowonarodzonego króla-zbawiciela. Nie. Byli raczej wielostronnie wykształconymi, poważnymi poszukiwaczami prawdy, wierzącymi, że poznali pewne zależności miedzy 'boskimi' znakami na niebie a wydarzeniami na Ziemi.

Pętle opozycyjne Jupitera i Saturna w czasie wielkiej koniunkcji w 7 r. pne.

Jeśli chodzi o czas widoczności 'wielkiej koniunkcji' pomiędzy Jupiterem a Saturnem - w zapiskach babilońskich odnajdujemy zupełnie precyzyjne informacje: podczas, gdy Jupiter po okresie swojej niewidoczności spowodowanej bliskością Słońca, 15 marca (7 r. p.n.Ch.) pojawił się ponownie na porannym niebie, (tzw. 'wczesny wschód'), przyszło słabszemu co do jasności Saturnowi poczekać na podobne warunki aż do 4 kwietnia (7 r. p.n.Ch.). (W źródłach oryginalnych, daty te podane są naturalnie w terminologii i systemie kalendarza babilońskiego). W czasie pierwszej widoczności na porannym niebie obie planety były od siebie oddalone o kilka dobrych stopni. Odległość ta jednak zmniejszała się szybko i z początkiem pętli opozycyjnej zakreślanej na niebie przez Jowisza, wynosiła już tylko ok. 2 stopnie.